Eerst is er dat moment waarop je het nog even uitstelt. Je ziet dat er hier stof ligt, daar wat kruimels, en in een hoek een stapel wasgoed. Het is nog niet het juiste moment. Je stelt het uit tot morgen. Dan tot later. En dan, zonder echt te weten waarom, sta je op. Je pakt een spons. Je gaat aan de slag.
Het lichaam loopt voor op het verlangen. En dan begint het huishouden.
Ten eerste is het een mechanisch proces. We ruimen op wat rondslingert, kloppen een tapijt uit, sorteren zonder er echt bij na te denken. De handelingen volgen elkaar op als een oude gewoonte, een herinnering van de handen. Sommige bewegingen doen we zonder erbij na te denken, terwijl andere plotseling meer aandacht vragen. We schrobben een vergeten vlek weg, brengen wat in de rimpels was gezakt weer in vorm.
En terwijl we de manden leegmaken, een T-shirt opvouwen of spullen op een rijtje zetten, brengen we orde in wat ook van binnen uit zijn voegen barstte. Het is geen strategie, laat staan een methode. Het is een verschuiving. Een verplaatsing van het onzichtbare.
Beetje bij beetje vallen de dingen op hun plaats. Maar bovenal zien we ze opnieuw. We herontdekken de kleur van een meubelstuk, de zachtheid van een stof, de ruimte tussen twee voorwerpen. We hebben geen leegte gecreëerd. We hebben lucht gecreëerd. Een verlichting. Een terugkeer naar onszelf en naar onze plek.
Er valt een stilte. De ademhaling wordt rustiger. De buitenwereld vervaagt en de binnenwereld wordt helderder.
Schoonmaken is tegenwoordig niet meer echt een vervelende klus. Het is een terugkeer. Een manier om alles weer op zijn plaats te zetten, zowel binnen als eromheen. Je merkt dat je geniet van de netheid van een leeg aanrechtblad. Het licht dat weerkaatst op een schone vloer. De zachte geur van opgehangen was. Zelfs het geluid van de bezem op de vloer lijkt iets geruststellends te zeggen.
We luisteren niet naar podcasts. We sturen geen berichten. We zijn hier. Aanwezig. Op één lijn.
Soms ruimen we op omdat er rommel ligt. Soms is het juist andersom: we ruimen op, en pas dan vinden we onszelf weer terug. Het opruimen wordt zo een overgang tussen chaos en rust, een zachte overgang die niemand opmerkt, maar die je met je hele lichaam voelt.
Het is niet spectaculair. Het is gewoon duidelijk.